Genel bakış
Kale, Osmaniye'nin Düziçi ilçesinde, Kurtlar köyünün üzerindeki Dumanlı yaylasında, Abbasi yazıtlarında adı geçen bir köyün üç kilometre güneybatısında, Maraş'a giden eski yol üzerinde yer alır. 785 ya da 786'da, Nur Dağları boyunca yayılmış, Arapçada Cebel Lukkam diye bilinen Arap kaleleri zincirinin stratejik noktalarından biri olarak inşa edilmiştir.
Kale defalarca el değiştirmiştir. Yakut el-Hamevi, Nikephoros Phokas komutasındaki Bizanslıların 959'da Haruniye'den 15.000 Müslümanı ele geçirdiğini, Seyfüddevle'nin ise savaşta hasar gören kaleyi 967'de onarttığını kaydeder. 1198 ve 1199'da, muhtemelen daha önce de Baron Levon döneminde, kale yerel Ermeni krallığının elindeydi; Levon'dan sonra Godfrey adlı bir adam Haruniye'nin efendisi oldu. 22 Temmuz 1236'da Kral I. Hetum ile eşi Zapel, hizmetleri karşılığında kaleyi Töton Şövalyelerine bağışladı; ancak il valiliği, kalenin arkeolojisinde Töton Şövalyelerinin ya da dönemlerinin hiçbir izini gösteren bir şey bulunmadığını belirtir. Haruniye on üçüncü yüzyılın sonunda Memlüklere geçti, on dördüncü yüzyılın ortasında ise Mısırlılar onu doğu Kilikya'nın idari merkezi yaptı.
Bu kaleyi alışılmadık kılan şey duvar işçiliğidir: burada üç farklı duvar örme tekniği kullanılmıştır. Bugünkü yapının hâlâ andırdığı özgün kale tümüyle kireçtaşı ve bazaltla yapılmıştı; işçiliğin bir kısmı Kum ve Amuda kalelerindeki tekniği anımsatır. Valilik, Ermeni yapı tekniğine dair hiçbir kanıt kaydetmemiştir.
Ok mazgalları yakından bakmaya değer. Kuzeybatı duvarı boyunca uzanan mazgalların hepsi ilk inşa evresine aittir, kabaca yontulmuş taşa açılmıştır ve valilik bunları Arap askerî mimarisinin en güzel örnekleri arasında sayar: Bizans mazgalları üçgen, Arap mazgalları yuvarlaktır. Bir mazgal ötekilerden farklıdır ve muhtemelen 967'deki onarımda yapılmıştır. Başka yerlerde iki kapı vardır; ana kapının dış yüzü ağır hasarlı, iç yüzü çökmüştür; ikinci kapının yanında, kirişlerin yuva izleri günümüze ulaşan ahşapla katlara ayrılmış bir bazalt kule yer alır; üçüncü katı ince süslemeli bir kireçtaşı sırası ayırır ve alt katı bir sarnıç olmuş olabilir; ayrıca tonozlu yaşam mekânları, bunlardan biri korumalı yedi mazgallı, ve dar bir özel oda vardır. Kalenin hiçbir yerinde bulunan tek taşçı işaretleri ikinci kapıdadır. Fotoğrafik inceleme ayrıca, mevcut planda kayıtlı olmayan ve kaynaklarda anılmayan, kuzey tarafta doğudan batıya uzanan ve güneyde de izlenebilen ikinci bir sur duvarı saptamıştır; ağaçlar arasında yaklaşık bir metre yüksekliğinde ve bir metre genişliğinde ayakta kalmıştır.
Ne zaman gidilmeli
- İklim
- Across Osmaniye as a whole, monthly mean temperatures run from 8.9 °C in January to 28.7 °C in August; the mean stays between 15 and 25 °C in April, May and October; rainfall is heaviest in March (116 mm) and lightest in August (10 mm). Long-term means for 1986-2025 from the Turkish State Meteorological Service (MGM).
